คุณทำหัวใจตกค่ะ

ความรักของฉันและเขาจะไม่เริ่มต้นขึ้น ถ้าฉันไม่บังเอิญตาดีเห็นสิ่งของที่เขาทำตกหล่น สิ่งที่พาให้ฉันและเขามาพบกัน สิ่งนั้นคือ "หัวใจ"

“คุณคะ คุณทำหัวใจตกค่ะ”
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่หันกลับมามองฉัน เลิกคิ้วสงสัยก่อนถามอย่างแปลกใจระคนตกใจ
“อะไรนะครับ ผมทำอะไรตกหรือครับ”
“หัวใจค่ะ คุณทำหัวใจตกค่ะ” ฉันตอบย้ำคำ
“ไหนครับ ผมไม่เห็นเลย”
“ฉันเก็บให้แล้วกันนะคะ”
ฉันก้มลงเก็บหัวใจที่เขาทำตก พร้อมกับยื่นให้เขา เขารับมาทำหน้ายิ้มกล่าวขอบคุณฉันและบอกว่า
“พวงกุญแจรูปหัวใจ โห...คุณพูดซะ ผมตกใจหมดเลย ผมคิดว่าหัวใจ...ตรงนี้ตกซะอีก”
เขาพูดพร้อมทั้งชี้นิ้วไปที่หน้าอกของตัวเองและยิ้มให้ฉัน ฉันยิ้มตอบไม่ได้พูดอะไรและหันเดินจากไป
“คุณครับ คุณ”
เขาวิ่งมาประกบข้างฉัน ฉันหยุดเดินและหันมาสบตาเขา
“มีอะไรหรือคะ” ฉันทำหน้างง
“ไม่มีครับ คือผมจะบอกว่าเมื่อกี้ผมพูดเล่น อย่าถือสานะครับ”
“อ๋อ ไม่ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันยิ้มให้เขา “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ”
“ครับผม ขอบคุณอีกครั้งครับ”
ต่างคนต่างยิ้มให้ และเราสองคนก็เดินแยกกันไปคนละทาง เขาข้ามถนนไปยังฝั่งตรงข้าม ส่วนฉันยังคงเดินหน้าต่อไป เพราะจุดหมายปลายทางของฉันคือร้านไอศกรีม ซึ่งฉันนัดกับเพื่อนไว้

ระหว่างเดินทาง ฉันนึกถึงคำพูดประโยคนั้นของเขา
“ผมคิดว่าหัวใจ...ตรงนี้หล่น”
เขาช่างขี้เล่นอะไรเช่นนี้ เขาขี้เล่นอย่างนี้กับทุกคนหรือเปล่าหนอ แต่อย่างว่า เขาคงจะตกใจและงงจริงๆ ที่จู่ๆ ฉันดันโพล่งออกไปว่า หัวใจเขาตก  ฉันทำให้เขาคิดว่า หัวใจที่เป็นส่วนประกอบของร่างกายตกหล่น ถ้าเขาทำหัวใจนั้นตกจริง แล้วเขาจะยืนหายใจ พูดคุยได้อย่างไร  ฉันยังคงหัวเราะขำกับคำพูดตลกๆ ของฉัน

ฉันเล่าเหตุการณ์นี้ให้เพื่อนฉันฟัง หลังจากฉันพาตัวเองเข้ามาในร้านไอศกรีมที่วันนี้มีคนเข้าร้านน้อยกว่าทุกวัน
“แปลกดีนะแก เจอคนแปลกๆ แบบนี้ด้วย ขนาดไม่รู้จักกัน ยังเล่นมุกกับแกขนาดนี้”
“เราว่าน่ารักดีออก ดูเป็นผู้ชายอารมณ์ดีชะมัด”
“ฝันกลางวันอีกแล้ว เพื่อนเรา”
“อ้าว...แหม เขาอาจจะมีแฟนแล้วก็ได้ ดูจากพวงกุญแจรูปหัวใจ สงสัยจะเป็นผู้หญิงให้ เพราะมันสีชมพู”
“อุ๊ยตาย...ดูซะละเอียดขนาดนี้เชียวหรือ”
ฉันชักสีหน้าใส่เพื่อนเกือบจะหลุดปากโต้ แต่การสนทนาต้องหยุดลง เพราะบริกรเสิร์ฟไอศกรีมรสเชอร์เบ็ตมะนาวของเพื่อนฉันกับไอศกรีมรสช็อคโกแลตชิพของฉันพอดี ฉันกับเพื่อนจึงจัดการกับไอศกรีมก่อนที่มันจะละลาย

สามวันต่อมา ฉันพบกับเขาอีกครั้งหนึ่ง เขา...คนที่ฉันทักว่าทำหัวใจหล่น  คราวนี้เขากำลังยืนมองนาฬิกาสีทองมียี่ห้อผ่านตู้กระจกโชว์สินค้าหน้าร้านนาฬิกาแห่งหนึ่งของห้างสรรพสินค้า ฉันเหลือบไปเห็นเขาพอดี แรกๆ  ไม่มั่นใจนักว่าใช่เขาหรือไม่ แต่เมื่อลองเลียบเลียบมองมองดูจึงรู้ว่าไม่ผิดคน ฉันยังไม่ทันจะเอ่ยทักเขา เขากลับทักตอบอย่างอารมณ์ดี
“เจอกันอีกแล้วนะครับ คราวนี้ผมทำอะไรหล่นอีกหรือเปล่าครับ”
ฉันยืนอึ้งไปก่อนส่ายหน้าตอบ  “ไม่มีค่ะ ฉันแค่คุ้นๆ หน้า ก็เลยมองดูว่าใช่หรือเปล่า”
“จำผมได้หรือครับ” เขายิ้มให้ฉันน่ารักทีเดียว
“จำได้ซิคะ”
“ดีใจจัง ผมเห็นคุณตั้งแต่เดินขึ้นบันไดเลื่อนมาแล้วล่ะครับ แต่ไม่กล้าทัก กลัวคุณจำไม่ได้”
ต่างคนต่างเงียบไป
“มาช้อปปิ้งหรือครับ”
“เปล่าคะ เดินดูเฉยๆ ค่ะ ไม่รู้จะซื้ออะไร แต่ไม่แน่ถ้าเจอของถูกใจอาจซื้อก็ได้”
“ผมขออนุญาตเดินเป็นเพื่อนคุณได้ไหมครับ”
ฉันเงยหน้าขึ้นจากการดูนาฬิกาบนตู้กระจกโชว์สินค้าสบตาเขา ฉันนิ่งคิดตัดสินใจอยู่ชั่วครู่ก่อนจะตกลงรับคำเขา ฉันรับรู้ว่าเขาดีใจอย่างมาก ฉันมองเห็นสิ่งนั้นจากสายตาคมคู่นั้นของเขา

ระหว่างเดินดูสินค้าในแต่ละร้าน  หลังจากฉันและเขาได้แลกเปลี่ยนชื่อกัน ฉันจึงเอ่ยถามเขา
“พวงกุญแจรูปหัวใจ ใครซื้อให้คะ” ฉันภาวนาขอให้ไม่ใช่แฟนเถอะนะ
“พี่สาวผมซื้อให้เองล่ะครับ ผมไม่ค่อยชอบหรอก เพราะสีสันมันออกจะ....เกินไปนิด”
“ดูสวยดีนะคะ”
“พี่สาวผมชอบสีชมพูครับ เขาบอกว่าสวย แต่ผมว่ามันไม่เหมาะกับผู้ชายเท่าไหร่ พี่สาวผมยังบังคับให้ผมติดมันไว้ด้วย ผมล่ะไม่อยากเลย แต่ขัดไม่ได้”
“ดูคุณจะกลัวพี่สาวนะคะ” ฉันยิ้มขัน
“เปล่าครับ แต่เกรงใจมากกว่า” เขายิ้มตอบ
เราสองคนยังคงก้าวเดินต่อไปข้างหน้า สายตาสองคู่กวาดดูสินค้าที่แต่ละร้านโชว์ไว้ ไม่มีใครซื้ออะไร และยังคงไม่มีใครพูดอะไรต่อไป

“พิมครับ คุณทำหัวใจตกครับ”
“คะ” ฉันหันหลังกลับสบตาเขา หลังจากเพลิดเพลินกับกระเป๋าสตางค์แบรนด์ดังจากฝรั่งเศสที่หยิบมาพิจารณาดู
เขาหยิบพวงกุญแจรูปหัวใจสีชมพูที่ฉันเคยเก็บให้เขาเมื่อครั้งพบกันครั้งแรกยื่นให้ตรงหน้า ฉันรู้สึกแปลกใจ
“ผมให้พิมนะครับ ถือว่าเป็นของขวัญที่ทำให้เราได้รู้จักกัน”
เครื่องหมายคำถามปรากฏขึ้นบนใบหน้าฉัน
“รับไว้เถอะนะครับ” เขาทำเสียงอ้อนวอนเป็นครั้งแรก
“ค่ะ ฉันจะเก็บไว้ ถ้าวันไหนคุณต้องการมัน ฉันจะคืนให้”
ฉันยื่นมือไปรับพวงกุญแจรูปหัวใจจากมือเขา สองมือสัมผัสกันเล็กน้อย ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเขินอายหรือเปล่า แต่ฉันรับรู้ถึงยิ้มเปี่ยมสุขของเขาที่ส่งมาให้ฉัน

หลังจากวันนั้น ฉันกับเขาก็นัดพบกันบ่อยขึ้น เราเปลี่ยนฐานะจากเพื่อนมาเป็นคนรู้ใจในเวลาอันรวดเร็ว ฉันไม่รู้ว่าอนาคตเราจะเป็นอย่างไรต่อไป เวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์ใจเราสองคน แต่วันนี้ ฉันมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ๆ เขาก็เพียงพอแล้ว

     Share

<< แด่เบเกอร์รี่มิวสิคเมื่อเธอจากไป >>

Posted on Wed 15 Dec 2004 13:54


Take me to your Heart
อ้อมกอดอบอุ่น
กบเลือกงาน....เรื่องดีดีจากวินทร์ เลียววาริณ
คนแปลกหน้า
เมื่อเธอจากไป
คุณทำหัวใจตกค่ะ
แด่เบเกอร์รี่มิวสิค
เหงา...เศร้า...หา...เธอ
โดดเดี่ยวกับความเหงา
Pass The Love Forward
สายลม....ความคิดถึง

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh