อะไรดีดีมีมาฝาก

สองข้างทางสู่เส้นชัย


การแข่งขันอาจเป็นโปรแกรมที่ฝังในตัวมนุษย์ทุกคน ตั้งแต่ยังเป็นสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วที่ว่ายแข่งกันในท้องแม่

ในบรรดาเพื่อนหลายร้อยล้านตัว มีเพียงหนึ่งเดียวที่ว่ายถึงเส้นชัย

ในโรงเรียน แต่ละคนต้องผ่านการสอบครั้งแล้วครั้งเล่า คนที่วิ่งเร็วที่สุดคือคนที่ได้อภิสิทธิ์ทางสังคมต่าง ๆ นานา

ในโลกการทำงาน ผู้คนต่อสู้วิ่งเต้นแย่งชิงตำแหน่ง จนบางครั้งก็ลืมจรรยาบรรณ

ที่น่าเศร้าคือ คนไม่น้อยถูกวางแผนให้วิ่งตั้งแต่วันที่ยังนอนในท้องแม่

ไม่ว่าเราต้องการเป็นที่หนึ่งหรือไม่ ค่านิยมและกฎเกณฑ์รอบตัวเราบังคับให้เราต้องแข่งกัน ตั้งแต่การเข้าโรงเรียนที่ดีไปจนถึงการแย่งที่นั่งในรัฐสภา มองไปรอบตัวเห็นแต่นักวิ่ง

จึงไม่น่าแปลกที่ทั่วบ้านทั่วเมืองเต็มไปด้วยโรงกวดวิชา หนังสือขายดีมักเป็นแนว In search of excellence - การดั้นด้นสู่ความเป็นเลิศ หรือทางไปสู่ความเป็นหมายเลขหนึ่ง

ในการแข่งขันกีฬา หลายคนต้องการเหรียญทองจนไม่คำนึงวิธีการ และจุดหมายดั้งเดิมของคำว่า กีฬา โดยการพึ่งพายาไปถึงการซื้อชัยชนะ

ทว่า "เหรียญทอง" เป็นเพียงมาตรวัดการแข่งขัน มิใช่ใบรับรอง

การแข่งขันไม่ใช่เรื่องเลวร้าย และอาจเป็นความจำเป็นของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดเพื่อเอาตัวรอดและสืบทอดเผ่าพันธุ์ที่แข็งแรงขึ้น หากใช้ให้ถูกทาง การแข่งขันก็สามารถเติมเต็มศักยภาพของเราได้ แต่การจมทั้งชีวิตกับการแข่งขันจนลืมใช้ชีวิตเป็นเรื่องน่าเสียดาย

บางคนวิ่งเร็วจนไม่ทันเห็นทิวทัศน์สวยงามสองข้างทาง บ้างมองเห็นวิวริมทาง แต่ไม่ยอมหยุดเพื่อพักเพียงเพราะไม่เห็นคนอื่นหยุดพัก

ความสุขในชีวิตก็เหมือนการมองดอกไม้เล็ก ๆ ริมทาง เห็นไม่ชัดขณะกำลังวิ่ง ชัดขึ้นเมื่อลดความเร็วลงมา และชัดที่สุดเมื่อหยุดวิ่ง...

 

ที่มา : วินทร์ เลียววาริณ at http://www.winbookclub.com

 

Note:  วันนี้ไม่มีอารมณ์ลงกลอนค่ะ ยังไม่ได้คิดเลย เฮ้อ...จมอยู่กับงานของตัวเองตั้งแต่เริ่มเข้างาน เพิ่งจะแว้บมาได้ก็ตอนนี้ ก็เลยขอ post บทความดีดีของคุณวินทร์เป็นการชดเชยการที่ยังไม่มีผลงานของตัวเองมาลงในวันนี้แล้วกันนะคะ

          บทความนี้กล่าวถึงการแข่งขันแก่งแย่งกันเป็นหนึ่งของมนุษย์เรานั่นเอง ต้องยอมรับว่าปัจจุบันการแข่งขันสูงมาก แต่ละคนล้วนต้องการจะไปถึงจุดหมายปลายทาง และการก้าวไปสู่จุดหมายนั้นจำเป็นต้องพบกับการแข่งขัน ส่วนใครจะไปได้ถึงเป้าหมายไกลแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับความตั้งใจและความมานะพยายามบากบั่น แต่นั่นต้องไม่บั่นทอนจิตใจและกายของตนด้วย

KimBerrY

 

     Share

<< อารมณ์พาไป อะไรดลใจ...ไม่ใคร่รู้เพ้อ >>

Posted on Tue 1 Mar 2005 10:36


รักแท้ 3 เวอร์ชั่น
ฉันคือเพื่อน...ยามเธอเหงา
สู้
ที่ว่าง
เพ้อ
อะไรดีดีมีมาฝาก
อารมณ์พาไป อะไรดลใจ...ไม่ใคร่รู้
เมื่อเป็น Diary of the week
ฤดูที่แตกต่าง
มิตรภาพที่ถูกทำลาย
"รัก" ไหม

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh