26 ปีแห่งการเดินทาง

วันนี้เราได้เดินทางมาถึงปีที่ 26

มันอาจจะไม่มีความสำคัญสำหรับใครหลายคน

แต่มันมีความสำคัญสำหรับใครบางคน

คนคนนี้

ครอบครัวของคนคนนี้

 

26 ปีแห่งการเดินทาง

 

เดินทางมา 26 ปีแล้ว ผ่านพบเจอเรื่องต่างๆ มากมาย

 

26 ปีแห่งการเดินทาง

 

จากผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่มีความฝันเหมือนกับใครหลายคน พ่อแม่ตั้งความหวังไว้สูงกับลูกคนแรก อยากให้เรียนสตรีวิทยา แต่สอบตรงได้โรงเรียน (วังเก่า) สายปัญญาฯ จะขึ้นม.4 ก็ถูกชักชวนให้เรียนสายวิทย์ แต่รู้ตัวว่าวิทย์อ่อน จึงเลือกเรียนศิลป์คำนวณ ขึ้นม.6 ก็วิงวอนอาจารย์ขอไปสอบตรงบัญชี ธรรมศาสตร์ แต่ไม่ได้ จบ ม.6 ก็ตั้งหน้าสอบเอ็นทรานซ์ แต่ไปไม่ถึงฝัน เพราะทำข้อสอบไม่ได้ แล้วเลือกคณะไว้สูงกว่าความสามารถตัวอย่าง บริหารและเศรษฐศาสตร์...ปีนั้นเป็นปีสุดท้ายกับระบบการสอบครั้งเดียว พร้อมเลือกคณะตอนสมัครสอบ...ปีนั้นจึงเต็มไปด้วยความเสียใจ (เราทำให้พ่อแม่เสียใจ) พ่อยอมลงทุนให้ไปเรียนม.กรุงเทพ ซึ่งเราไปสอบแล้วได้ แต่เราไม่เอา เพราะตั้งใจจะเอ็นใหม่ จึงขอพ่อเรียนรามคำแหงตามเพื่อน โดยเลือกเรียนคณะบริหาร สาขาการตลาด (แต่เพื่อนเรียนบัญชี) และปีนั้น เป็นการสอบเอนทรานซ์ระบบใหม่ คือสอบสองครั้ง สมัครเลือกคณะทีหลัง (ก่อนเปลี่ยนเป็น admission ที่มีปัญหาจนทุกวันนี้) ความยุ่งยากสับสนเกิดขึ้นด้วยเนื่องจากเป็นเด็กซิ่ว จึงทำให้ต้องไปขอใบ GPA เพื่อคิดเปอร์เซ็นไทน์เป็นคะแนนสอบกับโรงเรียนเก่า และโรงเรียนไม่ค่อยให้ความร่วมมือเท่าไหร่ แต่ปีนั้นตอนสมัครเข้าคณะ เขาก็ยกเลิกไป และคิดคะแนนสอบที่เราได้เพียวๆ ตั้งใจไว้ตั้งแต่เอ็นท์ไม่ติดครั้งนั้นว่าจะเรียนด้านภาษาหรือไม่ก็นิเทศแทน เลยเลือก วารสาร ธรรมศาสตร์ (ความอยากเป็นลูกโดม) สังคมศาสตร์ เกษตร มนุษย์-ภาษาเพื่ออาชีพ มศว และ มนุษย์-วรรณกรรมสำหรับเด็ก มศว และการอ่านหนังสือทบทวนมากทำให้คะแนนสอบดีจนครั้งนี้ เป้าหมายแรกสำเร็จแล้ว แม้ว่าจะไม่ได้คณะตามที่เราหวัง (อันดับ 1) แต่พ่อเราเขาก็ดีใจที่เราเอ็นท์ติด...คณะมนุษยศาสตร์ วิชาเอกภาษาเพื่ออาชีพ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ...การเข้าเรียนในรั้วมหาวิทยาลัยปิดให้ประสบการณ์อะไรหลายอย่าง โดยเฉพาะระบบ SOTUS ที่ใครๆ หลายคนรังเกียจกันนักหนา แต่สำหรับเรา เรากลับชอบระบบนี้ ไม่ใช่บ้าอำนาจ แต่ระบบนี้สอนให้ใครหลายคนเรียนรู้ความอดทนอดกลั้น เรียนรู้และรับสภาพแรงกดดันได้ (มันช่วยเรากับการทำงานตอนนี้มากเลย) เราเป็นรุ่นที่ 5 ของวิชาเอกนี้ ได้เข้ากิจกรรมเฉพาะตอนปี 1 กับ 2 พอปี 3 กับ 4 ก็ทุ่มให้กับการเรียนมากขึ้นเพราะด้วยวิชาที่ยากและรายงานที่ถาโถม จึงเป็นที่รู้กันของรุ่นน้องว่า จะหาพี่ๆ ได้เจอที่หอสมุด เพราะจะไม่เข้าไปที่เอกเท่าไหร่ แม้ว่าตอนนี้ปี 1 ของมศวจะยกโขยงไปเรียนกันที่องครักษ์และลานแดงจะเงียบสงบไปบ้างแล้วกันก็ตาม แต่เมื่อเรากลับไปเมื่อใด มันก็เหมือนนาฬิกาหมุนวนกลับให้ระลึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น ณ ที่นั้น ทุ่มเทการเรียนจนจบภายใน 3 ปีครึ่งซึ่งใครๆ ก็จะพากันอิจาฉากับนิสิตวิชาเอกนี้ที่จบ 3 ปีครึ่งทุกรุ่น จบด้วยดีกรี...ศิลปศาสตร์บัณฑิต วิชาเอกภาษาเพื่ออาชีพ เกียรตินิยมอันดับ 2...จบได้ 2 เดือนก็ได้งานทำเป็น เลขานุการของกรรมการผู้จัดการ ซึ่งจริงๆ โดยตำแหน่งคือ P.A. ของ Director บริษัทที่ทำอยู่เป็นตัวแทนงานแสดงสินค้าต่างประเทศ บริษัทฯ จะพาบริษัทคนไทยไปออกบูธงานโชว์ที่ต่างประเทศ และแน่นอนว่ารายได้ของบริษัทมาจาก commission และอื่นๆ ตามตกลงกับผู้จัดงาน ส่วนพนักงานที่เป็นผู้ขายก็จะได้ commission จากการขายตามแต่ตกลงกับเจ้านาย แต่เราไม่ได้อะไร เพราะไม่ได้ทำหน้าที่ขาย และปัจจุบันเราก็ยังทำงานอยู่ที่นี่ ซึ่งก็เริ่มเบื่อๆ และกำลังหางานใหม่อยู่

 

26 ปีแห่งการเดินทาง

 

ไดอะรี่คลับ

ถ้าจำไม่ผิด น่าจะเริ่มเขียนวันแรกเมื่อ 26 ธ.ค. 2546 โดยจุดประสงค์คือเพื่อลงบทความหรือกลอนที่ตัวเองแต่งไว้ แต่ได้ลงไปปีกว่าๆ ก็เริ่มนำบทความรักๆ ที่อ่านพบมาลงไว้เพื่อแชร์กัน จนถึงทุกวันนี้ สาเหตุของการนำบทความรักมาลงเกิดจากการที่เราได้พบใครคนหนึ่งที่ทำให้เรารู้สึกดีดีด้วยจนถึงวันนี้เราก็ยังคงรู้สึกแบบนั้น

เราอยากให้ทุกคนเกิดการแบ่งปันกัน

 

26 ปีแห่งการเดินทาง

 

KimBerrY

นามแฝงนี้เป็นไอเดียน่ารักๆ ของเพื่อนสาว (ดูภายนอกแมนมากๆ แต่จริงๆ เกย์จ๋า) ไม่รู้ว่าตอนที่เรียกเราแบบนั้น เพราะไอ้กระดาษทิชชูยี่ห้อ Kimberly-Clark ที่มันถือหรือเปล่า หรือว่า นางเอกเรื่องฉลุยที่ชื่อคิมเบอร์ลี่ เหมือนกัน

แต่ KimBerrY ของเราสะกดด้วยตัว R ที่ไม่ใช่ L ...ไม่ได้ว่าตั้งใจแต่ตอนสมัครอีเมล์ hotmail แล้วบังเอิญสะกดผิดก็เลยเลยตามเลย

 

26 ปีแห่งการเดินทาง

 

นั่นคือทั้งหมดของผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อ

KimBerrY

 

26 ปีแห่งการเดินทาง

 

แอบดีใจนิดหน่อยที่เขาโทรมาอวยพรวันเกิด แม้ว่ามันจะเป็นเวลา 23.45 น. ของวันที่ 7 ก็ตาม แต่แหมเวลาที่จีนมันเร็วกว่าไทยนี่ก็ให้อภัยได้

มีเคืองหน่อยตรงที่เขาบอกว่า บังเอิญเปิดคอมฯ แล้วมัน Alarm ตอนแรกไม่แน่ใจว่าชื่อถูกเปล่า (คือมัน Alarm เป็นชื่อจริง...แต่ก็เดาเก่งนะ)

จริงก็ทำใจไปแล้วนะว่าบางทีเขาอาจจะลืมไปก็ได้ แต่เขาก็ทำให้เรานอนหลับฝันดี แถมตอนเช้าตื่นมาใส่บาตรด้วยใบหน้าสดใสอีกต่างหาก...อิอิ เว่อร์ไปแน่ๆ เลย

 

26 ปีแห่งการเดินทาง

 

ไดหน้าเป็นบทความดีดีเหมือนเดิมค่ะ

SAY BYE

&

Thank U for All Comments

 

 

 

     Share

<< เปลี่ยนไม่ได้แล้วการประคองรักอย่างมั่นคง >>

Posted on Sat 8 Jul 2006 10:05


ก็แค่...คนบางคน
อย่ามองข้ามใครคนนึงไป...
รักกันอย่าทำแบบนี้
ไกลเพียงใด...รักไปถึง
การประคองรักอย่างมั่นคง
26 ปีแห่งการเดินทาง
เปลี่ยนไม่ได้แล้ว
คนที่ใช่...เมื่อไหร่จะมา
ศรัทธารัก
แด่รักด้วยหัวใจ
อะไรทำให้ความรักเราจบลง

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

คิกคิก อีกที HBD นะจ๊ะะะะะะ ^^
ked   
Mon 10 Jul 2006 19:14 [2]

อ่านแล้วคิดถึงชีวิตนักศึกษาเป็นยิ่งนัก ^^
ked   
Mon 10 Jul 2006 19:11 [1]