๑...ณ ราตรีหนึ่ง
ดอกไม้...เฝ้ารำพึงในคืนหนาว
ท่ามกลางความมืดอันยืดยาว
อีกนานแค่ไหน...กว่าดอกพราวได้เบ่งบาน
๒...หวังถึงวันพรุ่ง
อีกไม่ช้า อรุณรุ่งคงฉายฉาน
สาดแสงอุ่นลบรอยช้ำในดวงมาน
คงสิ้นสุดวันคืนเนิ่นนานที่เฝ้ารอ
๓...คือหยดน้ำตา
ฤาหยาดน้ำค้างต้องพฤกษา...กันเล่าหนอ
ฤาเหน็บหนาวร้าวดวงใจยังไม่พอ
ใจเจ้าเอย อดทนรอจนรุ่งราง
๔...อิงแอบแนบชิด
เจ้ายังมีมวลมิตรอยู่เคียงข้าง
ใช่ตัวคนเดียวหรอกหนา...บนเส้นทาง
ใช่จะไร้ร้าง...อยู่เดียวดาย
๕...แล้วราตรี...จะผ่านพ้น
พร้อมรอยหมองหม่น...ที่จางหาย
เมื่อตะวันแย้มยิ้ม...พริ้มพราย
ดอกไม้...ระบายแก้ม...จะแย้มบาน
กลอน โดย "นางสาวใบไม้" (Source...Yenta4.com)
ภาพจากงาน Orchid Festival @ Paragon โดย KimBerrY
แม้ไม่ได้กอดฉันไม่เสียใจเลย
เพราะคืนนี้มีดาวอยู่กับฉัน
ขอบคุณทุกๆ คำอวยพรที่มีให้ในวันเกิดที่ผ่านมา
ขอบคุณที่มอบมิตรภาพให้กันจนวันนี้
KimBerrY
